Baza wiedzy meteorologicznej

Internetowy Atlas Chmur i Zjawisk Optycznych.

Naucz się czytać niebo jak profesjonalny synoptyk. Poznaj 10 rodzajów chmur w klasyfikacji WMO, tajemnicę powstawania kowadła burzowego, zjawiska halo wokół Słońca oraz zjawiskowe obłoki srebrzyste (NLC).

Jak powstają chmury? Fizyka kondensacji i koalescencji

Chmura nie jest jednolitym gazem ani parą wodną (para wodna w atmosferze jest gazem w 100% niewidocznym dla ludzkiego oka!). Chmura to widzialne skupisko mikroskopijnych kropel wody ciekłej (o średnicy rzędu 10–20 mikrometrów), kryształków lodu lub ich mieszaniny, zawieszonych w powietrzu. Do powstania chmury konieczne jest spełnienie trzech fundamentalnych warunków fizycznych:

  1. Ochłodzenie powietrza do temperatury punktu rosy: Gdy porcja wilgotnego powietrza unosi się (w wyniku konwekcji termicznej, wymuszenia orograficznego na zboczach gór lub wślizgu po powierzchni frontu atmosferycznego), następuje jej rozprężenie adiabatyczne i spadek temperatury.
  2. Stan nasycenia (wilgotność względna 100%): W temperaturze punktu rosy prężność pary wodnej osiąga stan równowagi termodynamicznej.
  3. Obecność jąder kondensacji (Aerosol Cloud Condensation Nuclei - CCN): Cząstki soli morskiej, pyłów mineralnych, aerozoli siarczanowych lub ziaren pyłków, na których cząsteczki pary mogą zainicjować przejście fazowe w ciecz. Bez aerozoli czysta para wymagałaby ponad 400% przesycenia do samorzutnej kondensacji!

Międzynarodowa klasyfikacja 10 rodzajów chmur (WMO)

W 1802 roku angielski farmaceuta i amator meteorologii Luke Howard stworzył łacińską klasyfikację chmur, która po modyfikacjach stała się oficjalnym standardem Światowej Organizacji Meteorologicznej (WMO). Chmury dzielimy na 3 główne piętra oraz grupę chmur o budowie pionowej:

Nazwa łacińska / Skrót Nazwa polska Piętro / Wysokość Budowa i skład Znaczenie synoptyczne i prognoza
Cirrus (Ci) Chmura pierzasta Wysokie (7-12 km) Kryształki lodu Delikatne włókna i pasma w kształcie haczyków (Cirrus uncinus). Zwiastun zbliżania się ciepłego frontu atmosferycznego w ciągu 24-48 godzin.
Cirrocumulus (Cc) Chmura kłębiasto-pierzasta („baranki”) Wysokie (6-10 km) Kryształki lodu Drobne, regularne zmarszczki przypominające ławicę ryb (niebo zbarankowane). Oznacza niestabilność w górnej troposferze.
Cirrostratus (Cs) Chmura warstwowo-pierzasta Wysokie (6-11 km) Kryształki lodu Przezroczysta zasłona wybielająca niebo. Wywołuje spektakularne zjawiska halo wokół Słońca i Księżyca. Pewny zwiastun opadów w ciągu 12-24 h.
Altocumulus (Ac) Chmura średnia kłębiasta Średnie (2-6 km) Woda przechłodzona Biało-szare płaty i wały. Odmiana wieżyczkowata (Ac castellanus) o poranku to niemal 100% gwarancja gwałtownych burz popołudniowych!
Altostratus (As) Chmura średnia warstwowa Średnie (2-5 km) Woda i lód Jednolita, szara płyta zasłaniająca słońce (wygląda jak przez matowe szkło). Zwiastun ciągłego deszczu lub śniegu.
Nimbostratus (Ns) Chmura warstwowa deszczowa Niskie/Średnie (0.5-3 km) Krople wody i śnieg Ciemnoszara, ponura chmura dająca ciągłe, wielogodzinne opady deszczu lub śniegu o umiarkowanym natężeniu na rozległym obszarze.
Stratocumulus (Sc) Chmura kłębiasto-warstwowa Niskie (0.5-2 km) Krople wody Najpowszechniejsza chmura w Polsce. Szaro-białe kłęby pokrywające całe niebo w jesiennych zgniłych wyżach, dające słabą mżawkę.
Stratus (St) Chmura niska warstwowa Niskie (0.1-0.5 km) Krople wody Podniesiona mgła wisząca tuż nad dachami budynków. Daje uciążliwą mżawkę lub ziarnisty śnieg przy braku wiatru.
Cumulus (Cu) Chmura kłębiasta („chmura pięknej pogody”) Niskie (1-3 km) Krople wody Białe, odrębne obłoczki z płaską podstawą. Gdy zaczynają dynamicznie rosnąć w górę (Cu congestus), przekształcają się w burze.
Cumulonimbus (Cb) Chmura kłębiasta deszczowa (burzowa) Pionowa (0.5 – aż do 15 km!) Woda, krupki, grad, lód Król chmur: potężna góra chmurowa z kowadłem (Incus). Źródło nawałnic, piorunów, niszczących ulew, gradu i trąb powietrznych!

Niezwykłe zjawiska optyczne i rzadkie chmury

1. Zjawisko Halo (Koło wokół Słońca)

Halo to pierścień świetlny o promieniu kątowym 22° tworzący się wokół tarczy słonecznej lub księżycowej. Powstaje w wyniku załamania światła pod kątem 60° w heksagonalnych (sześciokątnych) słupkach lodowych budujących chmury Cirrostratus. Towarzyszą mu często tzw. słońca poboczne (parhelia) — jasne, tęczowe plamy po bokach słońca.

2. Mammatus (Wypukłości workowate)

Mammatusy to jedne z najbardziej fotogenicznych i spektakularnych zjawisk na niebie. Wyglądają jak wiszące balony lub worki podwieszone pod kowadłem burzowym Cumulonimbusa. Tworzą się pod wpływem odwróconej konwekcji termicznej: zimne kieszenie powietrza z kryształkami lodu opadają w suchszym powietrzu podchmurowym, parując i tworząc gładkie, zaokrąglone kule oświetlone przez zachodzące słońce.

3. Obłoki srebrzyste (NLC — Noctilucent Clouds)

Występują jedynie latem (od końca maja do początku sierpnia) w pasie szerokości geograficznych 50°–65° N (w tym idealnie w całej Polsce). Świecą upiornym, błękitno-srebrnym blaskiem na północnym horyzoncie około północy, na wysokości 80 km w mezosferze, gdzie panuje najniższa temperatura na Ziemi (nawet -130°C!).